^{ايستگاه اول:        جراحت جاری         (1) عقل ، كودك نارس}

     ^{خداوند پيغمبر آفتاب}  

   ^{به نام خداوند ني نا مه ها}                        

      ^{خداوند دل های بی ادعا .......}

   ^{لطف کرده برای خواندن باقی نوشته ی این پست ، روی ادامه ی مطلب کلیک کنید...ممنونم}

 آوازهایی شرقی به گوش دلم فرمان می دهند تا بی هراس ، بی هیچ تردیدی فریاد سر دهم : آقای من - مهدی (ع) بیا واز آشوب لحظه ها پروازمان ده .... اما حضور آسمانیت برحذرم می دارد از آوازهایی که زمینیمان می خواهند!... بی شک از فواره ی آهم با خبری ! دستم را بگیر و از هیا هوی همیشگی لحظه ها پروازم ده ... مرا با زمین چه کار ؟  تو بگو......؟

   ^{این روزها ، بیشتر دغدغه ام این است که چه اندازه با خودمان صادق هستیم ؟.....}         

    ^نه؟!...

  ^{فکر نکن که این یک حرف تکراری ونخ نما ست...اگردرست فکر کنیم هنوز تازه است ......}