افتاده ام به پای تو با دست سرنوشت
دستی که ابتدای مرا خوب می نوشت !
آشفته و مسافر جامانده از خودم
هی بغض می خورم که چرا رفتم از بهشت ؟
دست ازل در این دل آتش گرفته ام
تنها خیال ماه تو را برده زیر کشت !
این جا بدون مرحمت پادشاه عرش
هرگز نمی توان غزل آسمان سرشت
هرگز نمی توان به تماشا پری گشود
یا از بهار شوق و شکفتن خطی نوشت ...!
بی التفات عرشی ات ای مهر جاودان
دنیا شود بدون غزل زشت زشت زشت !
-------------------------------------------------
یک دل نه هزار دل تماشایت کرد
وقتی که نگاه خیس معنایت کرد
توگم شده در هوای شعرم بودی
این عاطفه ی قشنگ پیدایت کرد !
---------------------------------------------------
یک سینه پر از قرار می خواهم و نیست !
آرامش بی شمار می خواهم و نیست !
اینجا دلم از زرد شدن می گیرد
پیراهنی از بهار می خواهم و نیست !
هرجمعه به شوقت نگرانیم ،بیا
بی تاب ترین روح و روانیم ، بیا
درکوچه ی انتظار با دست نیاز
دلواپس روز امتحانیم ، بیا
در ازدحام یک طلوع بی تبسم
گم می شوم در لابلای زخم مردم
حس می کنم دستی مرا می راند از خویش
تا گم شوم در کوچه های بی تبسم !
دلشوره ها آهنگ رفتن می نوازند
اما کجا ؟...تا کی ؟...سفر تا فصل چندم ؟
این روز ها حتی تنفس اتفاقی است
وقتی نفس هم می شود همدست گژدم!
باید پر از فریاد باشیم آی مردم !
تا چند باید سوختن مانند هیزم ؟
در جستجوی یک هبوط ناگزیرم
باید بنوشم باز از صهبای گندم !
------
یک جور دیگر می شوم وقتی شکسته
پر می کشم تا مرقد زیبای هشتم ...
