به نام خداوند خون و خورشید
لحظه ها
لحظه های عاشقانه ی حضور من کجاست ؟
پس چرا دگر پرنده ای
به آشیانه ی دلم سری نمی زند ؟
آفتاب !
تو چرا چنین شکسته مانده ای ؟
تو چرا
مثل روزهای پیش
عاشقانه ، صادقانه
با تمام چشم های انتظار
دوستی نمی کنی ؟
آفتاب !
نخل ها چرا چنین
سر به زیر مانده اند ؟
این همه کاسه های شیر
جانب کدام خانه می روند ؟
آفتاب !
با دلم سخن بگو
من دلم گرفته است !
لحظه های عاشقانه ام
سیاه مانده اند ؟
آفتاب !
با دلم سخن بگو
نخل ها چرا
سر به زیر مانده اند ؟
مهربان نخل های ساکت و صبور ما کجاست ؟! ...
آفتاب !
از علی برای من سخن بگو ....!
*****
سلام دوست من
به یاد سحرگاهی که علی (ع) با فرق خونینش رو به محراب ایستاده بود ، اشکی بیفشان !
به یاد سحرگاهی که علی (ع) رفتن را بر ماندن ترجیح داد ، دلت را با روبانی سیاه پرواز ده !
به یاد او که قربانی عدلش شد !
به یاد او بر این همه داغ هایی که روزانه بر دلهایمان حک می شوند ، اندوهی بباران !
امروز علی نیست اما دردهایی که علی را خانه نشین کردند ، دردهایی که فرقش را شرحه شرحه می خواستند ، دردهایی که عدالتش را سر بریده می پسندیدند ، هنوز زنده اند ، هنوز در کوچه هایمان جولان می دهند ، هنوز می خواهند یتیمان در انتظار نان آوری همآغوش آه شوند !
یا الله ! یا الله ! یا الله !
دردهای عصر علی امروز با لوایی دیگرگون و حتی با لوای دین در فضای زمین و زمان پرسه می زنند ! و ....
یا علی (ع) !
ما را طاقت و توانی که تو داشتی ، فراهم نیست ؛ دستهایمان را بگیر و از این کوچه های هراس عبورمان ده !
*****
همراهان فرهیخته سلام
انسان در چنبره ی بهت ، فشرده می شود وقتی اینچنین زمین و زمان را از بی عدالتی لبریز می بیند !
تنها باید دل را به مهدی آینده سپرد و عاشقانه تعجیل ظهورش را تلاوت کرد ...
ای سبز تر از بهار برگرد ، بیا ....
-----------------------------------------------------
جراحت ( 1 )
نسل آتش و نبرد !
نسل چک چک تفنگ !
نسل جنگ!
تا ظهور فرصت قشنگ عاشقی
تا بهار ،
فصل رویش شکوهمند دست های کودکان چاک چاک
تا طلوع چشم های خفته زیر خاک
فرصتی نمانده است !
آه می کشد نگاه سبزه های تازه را !
گرچه آسمانتان
با حضور بی شمار ابرهای بهت
عقیم مانده است !
***
جراحت ( 2 )
فصل ، فصل سبزه نیست
فصل ، فصل سرب های داغ !
فصل بارش
بمب های ناگهان !
فصل آتش مناره ها فرا رسیده است !
آی کشوری که زیستن
از فراز بام های خسته اش
پر گشوده است
آی سبز سوخته
با کدام حنجره
داغ های آتشین دشت های تکه تکه تو را
صدا کنم !
***
جراحت (3 )
بهت
بهت
بهت
دشمنانتان هراس را
در بغل فشرده اند
گام هایشان
مرگ را نَفَس نَفَس شماره می کنند
چشم هایشان
افول را به انتظار مانده اند ...!
آی دست های رو به آسمان گشوده !
با شما
با شما که درد را
عاشقانه بوسه می زنید
با شما
زخم های فصل فتنه را
جار می زنم !
***
جراحت ( 4 )
یک نفر درون چشم های من
داد می کشد
یک نفر
سمت دور دست های سبز سوخته
باور به خواب رفته ی مرا
هوار می زند
یک نفر از آن طرف که عشق شعله شعله دود می شود
فرصت شکفتن تمام خنده های تازه را
دار می زند
یک نفر
یک نفر مرا اشاره می دهد
به کودکی که لحظه ی تولدّش شهید می شود !
*****
گرچه دل زخمی است اما ؛
لبخند همنشین همیشگی لحظه هایتان باد .... بدرود .... مرد اردیبهشت
آسما ن به من نگاه می کند !
من پر از ترانه ام
من پر از صدای جاودانه ام !
ابتدای هستی ام پر از صدا
انتهای هستی ام
با سکوت ممتد سپیده دم
می رسد زراه !
در شگفتم ای دریغ
لحظه های من
چه زود می روند !
لحظه های من
چه زود پیر می شوند !
در شگفتم ای دریغ
آخرین نگاه من
کی زراه می رسد ؟
کی دلم
پراز ترانه های ماه می شود ؟
در شگفتم ای دریغ
بعد ازاین
سال های سال
من
- این من همیشه منتظر -
در پی کدام سرنوشتی ام ؟ !
بعد از این
سال های سال
بعد از این
غصه های خفته در گلو
بعد از این
ترانه های سوخته
بعد از این همه نگاه اشتباه
بعد ازاین همه گناه
آسمان به من بگو
سرنوشت من چگونه است ؟
دوزخی
یا
بهشتی ام ؟
****
