مرد اردیبهشت - مصیبت مواج!

مرد اردیبهشت

	مصیبت مواج!
به نام خدایی که اعجاز عشق را ارزانیم داشت . . . . . . وقتی اولین خبر ورود آقای خاتمی به انتخابات ریاست جمهوری سال 76 را از برنامه صبحگاهی سیما مشاهده کردم ، نا گاه بدنم لرزید . وبعد ..... که در هفته نامه روز هفتم کرباسچی مصاحبه ی بلندبالای ایشان را خواندم ،بوی بهشت وخنکای دلنوازش مشامم را نوازش داد . نمی دانم چه بود ! فقط می دانم انگار کسی میخواست بیاید وهوای دلم را دیگرگون کند ! نمی دانم ، واقعا نمی دانم آن هوا وآن خنکای نسیم از کجا جاری شده بود ؟. . . در آشوب زمان انتخابات ، همه ی دولتی ها مخالفش بودند ، سایه اش را با تیر می زدند ؛ ومن تنها بر لبم خنکای واژه ی خاتمی می وزید ، بسیاری اورا مرتد می دانستند ، لعنش می کردند و. . . اما من ایستادم ودر اوج سرزنشها سرم را بالا می گرفتم و می گفتم (شاید به اغراق ) که همچنان که خدا کعبه اش را از شر ابرهه حفظ کرد ، خاتمی را نیز از شرِّ دشمنانش حفظ خواهد کرد . و من در کنار بیست ملیون ایرانی مصمم ، در عصر سوم خرداد76، گلهای تبسم را سبد سبد ، تقدیم هم می کردیم . . . یادش گرامی باد . . .! ** چهار سال بعد با خودم عهد بستم که دیگر نام خاتمی را بر لب نرانم ، اما نتوانستم او را از زوایای دلم به دور دارم . مگر می شود کسی را که با خون دلت آغشته است ، از خانه اش برانی ؟ او را دوست داشتم ؛ اما نمی خواستم که او باز بر مسند قدرت بنشیند . می دانید چرا ؟ آخر می دیدم او آن خاتمی 76 نیست . من این خاتمی را دوست نداشتم . من می خواستم خاتمی ، خاتمی باشد بر انگشتان لرزان مردم مستمند . من می خواستم خاتمی به مصلحت نیندیشد . آن امری را که درست می دانست به انجام رساند . اما خاتمی من مصلحت اندیش شده بود.آنچه را در دل داشت باز گو نمی کرد .شفاف نبود . راستی مگر مردم جز این ، می خواستند ؟ من در آن روز ، در بین دوستان قدیم وجدید خاتمی« نه ی» بلندی را سر دادم وگفتم من دیگر او را انتخاب نخواهم کرد ، شاید آن خاتم زیبای من به گذشته ی خویش باز گردد ! . . . آن روز همه می گفتند :آری ، اما من می گفتم ؛ نه ! شاید من خیلی مغرور بودم که نمی خواستم از آغشته ی دلم باز هم بد بشنوم !! . . . *** هفت سال سپری شد . ناگاه خاتمی در نامه ای برای فردا لب به سخن گشود . اما چه دیر . . .! از دو گروه ناله برآورد ؛ از دشمنان و از دوستان نا اهل ! آن روز به خودم می گفتم :آقای خاتمی! چرا اکنون . . .؟ چرا پیشتر لب نگشودی تا گمان بد از عبای شکلاتی ات دور شود ؟ دشمنانت را با سکوتت سربلند کردی ودوستان حقیقی ات را شرمگین ! . . . . . . ومن آن روز تمام دغدغه ام از دوستان نا اهل خاتمی بود که می خواستند یک شبه جهان را دیگرگون کنند ! تمام دغدغه ام از دوستانی بود که مردم را فراموش کردند و تنها به دوم خرداد _ به غروری _ می اندیشیدند که ایشان را بر منصب قدرت نشانده بود و ایشان در اوهام خویش فکر می کردند که مردم تنها همان گروه روزنامه نویسی هستند که شعار زنده باد خاتمی را تنها به جهت فروش بیشتر روزنامه های خویش ، سر می دادند ! فکر می کردند مردم بیعتی دیرین با ایشان بسته اند وافسار مردم ، تنها در دست ایشان است ! اما زهی خیال باطل !. . . مردم با احدی پیمان ابدی نمی بندند ؛ هر کجا که ببینند نادیده گرفته شده اند ، زود پیمان می گسلند و رهایشان می کنند تا افسار به دستان ،آن چنان سر به سنگ خورند تا هیچگاه فکر فریب مردم در چشمهایشان شعله ور نشود ! ودر این راستا خاتمی هم _نمی گویم قربانی دوستانش شد _ بلکه می گویم قربانی سکوتش شد ؛ قربانی مصلحت اندیشی خویش شد ! ومن پیوسته این افسوس در نگاهم می دود که چرا خاتمی بهترین فرصت تاریخی را با سکوت خویش به آتش کشید و خاکسترش را بر باد داد ! وهمواره – نه برای خویش – بلکه برای نادیده گرفتن مردم وشعورشان ، تا ابد لعن و نفرین آسمانی را به جان خرید ؟ وچرا بیش از بیست ملیون ایرانی را به بازی های بلند پروازانه ی سیاسی فروخت ؟ آری اگر اینچنین نبود ، هیچگاه مردم به احمدی نژاد دل نمی بستند ؟ بیایید با خودمان صادق باشیم وتنها آنچه را که خود می پسندیم ، زیبا و پسندیده نشماریم ! وآنچه را که مورد پسندمان نیست - مثل هشت سال پیش - زشت و ناپسند نبینیم ! **** وامروز من مانده ام وکوله باری تلخ از سال های پیش ! من مانده ام و مردمی که به قول قیصر امین پور عزیز : مردمی که چین پوستینشان مردمی که رنگ و روی آستینشان مردمی که نام هایشان جلد کهنه ی شناسنامه هایشان درد می کند . آقای خاتمی با سکوت بی جا ، در کنار لبخندهای زهر آلودخویش ؛ ودوستان نا اهل خاتمی ، با بازی های بچه گانه ی خویش ؛ ودشمنان خاتمی با کج فهمی خویش ، آنچنان چوب هراج بر اعتماد آسمانی مردم زدند که هیچگاه مردم ،این مصیبت مواّج رافراموش نخواهند کرد . هشت سال گذشته یعنی هشت فرصت طلایی ! هشت سال گذشته یعنی آرزوهای برباد رفته ! هشت سال گذشته یعنی . . . وامروز چلچراغی های خاتمی با مردی با عبای شکلاتی برآنندتا چراغ هایشان را روشن نگه دارند تا خاتمی وبلاگ نویس شود ومیزان اعتبار خویش را بعد از شکست دوستان مشارکتی و کارگزارانی خویش ، دگر بار بسنجد برای بعد . . . ! وباید دید چلچراغی ها ، که با ترفند ، خاتمی را وبلاگ نویس کرده اند تا چه اندازه در ادعای دوستی با خاتمی صادق اند ، . . . البته میزان صداقت را، با انتخاب یک نام لوس ویک قالب وبلاگ بسیار ناخوشایند ، که بسیار به ذوق می زند ؛آقایان وخانمها به اثبات رسانده اند ! اگر چه خواسته اند رنگ وبلاگ را همرنگ عبای خاتمی نشان دهند !. . . من خاتمی را دوست دارم ، تنها برای رنجی که می کشد ! من خاتمی را دوست دارم ، تنها برای تنهایی هایش ! تنهایی هایی که همیشه لبخندی تلخ بر لبانش می نشاند ! من وتمام مردمی که، خاتمی را در خرداد 76 برگزیدیم ، هیچ وقت نمی توانیم احساس آغازین خویش را فراموش کنیم ؛ هرچند خاتمی با ما بد کرد ! هرچند خاتمی با سکوتش، میدان را به کسانی که خود می خواستند خاتمی را دور بزنند ، سپرد ! خاتمی یک منجی آسمانی نبود ؛ اما می توانست با نیروی رای مردم دشمنان را خانه نشین ودوستان نا اهل را سامان دهد ؛ اما او آنچه را که بایسته و شایسته بود ، انجام نداد . **** ومردم اینک ، لب تشنه ، بر آن شده اند تا روزهای ناهمگون خویش را به فردایی بهتر ، که جوهره ی شعارهای خاتمی بود - این بار با محمود احمدی نژاد - پیوند زنند. هر چند امروز هم همانند سال های حضور خاتمی برمسند قدرت ، منفعت طلبان زر و زورمند ، این بار می خواهند پشت احمدی نژاد را به خاک بمالند ! واگر او هم مصلحت اندیشانه عمل کند ، همانند خاتمی اعتماد وآرزوهایشان را برباد خواهد داد . . . خاتمی واحمدی نژاد اگرچه ازدوتفکر متفاوت برخاسته اند ؛ اگرچه پشتوانه ی مردمی خاتمی بیشتر از احمدی نژاد بود ، اما اگر راستی را در پیش گیریم ، خواهیم دید که مردم از آنها تنها رفاه ، عدالت و ریشه کنی تبعیض را می خواستند و می خواهند و دیگر هیچ ! . . . سخن به درازا کشیده است وبه ناچار باید این گفتار را به پایان برسانم . تنها از همه ی پویندگان جاده ی راستی و درستی می خواهم درست بیندیشیم ، درست عمل کنیم ودرست به قضاوت بنشینیم ؛ اگر خواهان زیستنی برتر برای مردم آب و خاک خویشیم ! . . . باید چشم ها را از خواستنی های حزبی و گروهی شستشو دهیم تا برای همیشه اعتماد آسمانی مردم را تنفس کنیم . ************************************ باشد که چنین باشد ****************************************
+ لحظه ي هبوط انديشه چهارشنبه 21 دی1384ساعت 3:27 به قلم شهاب \|

	سرنوشت مرد ارديبهشتي
پیراهنی از بهار می خواهم ونیست..... شهاب الدین رهنما هستم و دبیر ادبیات . . . این مجموعه ها تا کنون از من چاپ شده : 1 - ازسبوی انتظار محل نشر : مرکز پژوهش های صدا و سیما 2 – تا جمهوری موعود محل نشر : انتشارات هزاره ی ققنوس چند مجموعه هم آماده چاپ دارم ..... """"""""""


RSS POWERED BY BLOGFA.COM