در این لحظه ها ی بی همنفسی ، تنها تو نشاط آرامش را ارزانیم می داری ؛ یامولا :

ای تمام دل من باز بیا                   

سمت این پنجره ی باز بیا                 

در هوای تو نشستم وهمین

شعر من با تو شد آغاز ،بیا

من پر از وسوسه ی ماندن و ایست

نوبت توست ، به پرواز بیا

گفته بودی که نمی آیی و من

شده ام دغدغه پرداز ؛ بیا

ای رسول دل ! من وقت شما ست

تا دوباره کنی اعجاز  ؛ بیا

تا پراز شوق کنی باغچه را

تا صمیمی شود آواز ؛ بیا . . .