در ازدحام یک طلوع بی تبسم

گم می شوم در لابلای زخم مردم

حس می کنم دستی مرا می راند از خویش

تا گم شوم در کوچه های بی تبسم !

دلشوره ها آهنگ رفتن می نوازند

اما کجا ؟...تا کی ؟...سفر تا فصل چندم ؟

این روز ها حتی تنفس اتفاقی است

وقتی نفس هم می شود همدست گژدم!

باید پر از فریاد باشیم آی مردم !

تا چند باید سوختن مانند هیزم ؟

در جستجوی یک هبوط ناگزیرم

باید بنوشم باز از صهبای گندم !

              ------

یک جور دیگر می شوم وقتی شکسته

پر می کشم تا مرقد زیبای هشتم ...