افتاده ام به پای تو با دست سرنوشت

دستی که ابتدای مرا خوب می نوشت !

آشفته و مسافر جامانده از خودم

هی بغض می خورم که چرا رفتم از بهشت ؟

دست ازل در این دل آتش گرفته ام

تنها خیال ماه تو را برده زیر کشت !

این جا بدون مرحمت پادشاه عرش

هرگز نمی توان غزل آسمان سرشت

هرگز نمی توان به تماشا پری گشود

یا از بهار شوق و شکفتن خطی نوشت ...!

بی التفات عرشی ات ای مهر جاودان

دنیا شود بدون غزل زشت زشت زشت !