آوازهایی شرقی به گوش دلم فرمان می دهند تا بی هراس ، بی هیچ تردیدی فریاد سر دهم : آقای من - مهدی (ع) بیا واز آشوب لحظه ها پروازمان ده .... اما حضور آسمانیت برحذرم می دارد از آوازهایی که زمینیمان می خواهند!... بی شک از فواره ی آهم با خبری ! دستم را بگیر و از هیا هوی همیشگی لحظه ها پروازم ده ... مرا با زمین چه کار ؟  تو بگو......؟