 |
 |
|
|
دلشوره ی اول :
ک... ک ... کربلا... کربلا... در نگاهم نام سرزمینی می چرخد که بارها انعکاس عاشقی اش را شاهد شده ام ! سرزمینی که کربلایش نامیده اند و شیوه ی شیدایی اش نگاه زمین و زمان را در حیرتی حسرت بار به انتظار نشانده است تا شاید شیوه ی عاشقی یادشان بیاید و عاشقانه کوچه های شهادت را در ذهن زمینیان ترسیم کنند ! کربلا ، تنها یک واژه نیست ، تنها یک صدا نیست که بلند شود و پس از چند روز در کنج روزمرگی هایمان خواب سکوت ببیند ! کربلا ، کریم بودن را به نگاه های دلواپس انسان هایی می آموزد که در هزارتوی سکه های تغافل لانه کرده اند ! کربلا ، راهی است که پاهای مانده ی ما را به رفتنی دیگرگون فرا می خواند ! کربلا ، بهشتی ترین نقطه ی زمین است ؛ نقطه ای که زیباترین آیه ی آسمان را در آغوش خویش جای داده است ! کربلا ، لازمه ی تنفس در این گستره ی خاکی است ! کربلا ، آیه ای است که تا همیشه نگاه درخشان خویش را بر صفحات سیاهمان انعکاس می دهد و پیوسته روشنی لحظه هایمان را چشم در راه است ! کربلا ... کربلا ... معطر می کنم زبانم را با شمیم واژه ای که احساس ترک خورده ام را مرهم می شود و بوی بهشت را در لحظه های کسالتم می پراکند ! ***** ه... هلاکت ... هوشیاری ...هستی چه نوازشی در من بر می انگیزد وقتی نام حسین را می شنوم ؛ وقتی زیارت نامه ی عشق را به تلاوت می نشینم ... آری آری ! حق با شماست . اندوه زیارت نامه شاید بیشتر از شوقی است که در من جاری می شود ، اما باور کنید حس قشنگ لحظه های زیبای پس از تلاوت زیارت نامه ی عشق بسیار زیبا تر از آن است که تصورش کنی ! ... حزنی در من روییده شده است و باغچه ی افکار را انگار داس های هراس پرپر می خواهند . به مرگ می اندیشم ، به حزنی شیرین ، به زیستنی دیگرگون در فراسوی زمان و زمین ! خدای من ! حسین با مرگ چگونه عاشقی کرد ؟ حسین مرگ را چقدر عاشقانه دوست داشت که این سان به پیشوازش رفت ؟ ... نمی دانم ! نمی دانم ! تنها می دانم که حسین مرگ را ، باختن جان در بستر کربلا را ، آبی گل آلود نمی دانست که مسیرش مشخص نباشد ؛ او مرگ خویش را آبی معطر توصیف می کرد که نهال نو رُسته ی اسلام را سیراب کرده و باغچه های هراس را ، باغچه هایی سرشار از بنفشه های بهشتی خواهد کرد . حسین مرگ را عاشقانه نوشید تا از پرواز در آسمان آرامش الهی جا نماند ! حسین مرگ را در بر گرفت تا به چشم های حیرت زده مان بیاموزد که زیستن در لحظه های تغافل ، زیستن در لحظه هایی که پله پله ما را از آستان ملکوت دور می خواهد ، گوارا نیست . حسین با مرگ پروازی کرد به وسعت همه ی لحظه هایی که از برابر نگاهمان جاری می شوند ! حسین با مرگ به روشنی ، به طراوت ، به هوشیاری رسید ! حسین با مرگ به دیگران فهماند که برای زیبا شدن باید از خود گذشت ! باید تبسم پرواز را تنفس کرد تا مهر آسمان به سمت نگاهمان بال گستراند ! حسین با مرگ به لذت رسید ، به آرامش ، به شکوفایی ، به رُستن ، به هستی ! در نگاه حسین مرگ برابر است با هستی دیگرگونه در مسیری که چلچله ها آواز بهار را سر می دهند ! حسین ... مرگ ... هستی ...بهار ... *****
|
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه سه شنبه 10 بهمن1385ساعت 16:55 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
سرنوشت مرد ارديبهشتي |
|
پیراهنی از بهار می خواهم ونیست..... شهاب الدین رهنما هستم و دبیر ادبیات . . . این مجموعه ها تا کنون از من چاپ شده : 1 - ازسبوی انتظار محل نشر : مرکز پژوهش های صدا و سیما 2 – تا جمهوری موعود محل نشر : انتشارات هزاره ی ققنوس چند مجموعه هم آماده چاپ دارم ..... """""""""" |
||
|
|
|
|
|
دروازه ي ورود پيک مرد ارديبهشتي انديشه هاي عصربي برگشت |
||
|
|
آرشيو موضوعي |
|
|
رباعی غزل نو نیمایی شعر سپید مثنوی چهارپاره نثر ادبی نوشته های بی سرنوشت |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||